Autumn Sonata
posted on 24 Oct 2011 03:35 by solphasefic in PFAutumn Sonata
Fanfic Kim jonghyun & Lee jinki couple.
Fanfic Kim jonghyun & Lee jinki couple.
Present by. SolphasE
Total words : 3376
Bmg: Reason (Instrumental) Autumn in My Heart OST
Total words : 3376
Bmg: Reason (Instrumental) Autumn in My Heart OST
จะผิดไหม
ถ้าใจฉันรักเพียงเธอคนนี้
“จินกิ”
“หืม”
“ฉันกำลังจะแต่งงาน”
เพล้ง!!
ร่างบางสะดุ้งสุดตัวขึ้นมา กวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ บรรยากาศภายในห้องยังคงมืดอยู่ อีกทั้งโต๊ะทำงานยังคงระเกะระกะไปด้วยงานที่เขายังทำค้างไว้
คงเผลอหลับไป…
มือบางยกขึ้นลูบหน้าตาตัวเองด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาหักโหมงานมาได้หนึ่งอาทิตย์เต็มๆแล้ว ทั้งๆที่งานที่แผนกไม่ได้มีอะไรมากมายนัก แต่เขาก็ยังรั้นที่จะหอบงานมาทำ ถึงงานของตัวเองไม่มี ก็ต้องวิ่งไปของานจากพี่ๆคนอื่นในแผนกมาทำ
เหมือนคนบ้า
เขาเหมือนคนบ้ามากขึ้นไปทุกที ความเจ็บปวดกำลังทำให้เขาบ้า
เพราะ คนคนนั้น คนเดียว
เพราะคิม จงฮยอน
คนรักของเขา
คนที่เคยรักเขาหมดใจ
เคยรักหรือ...
“ฉันกำลังจะแต่งงาน”เสียงทุ้มที่เอ่ยกับเขาด้วยใบหน้าที่มีความวิตกกังวลฉายให้เห็นอย่างชัดเจน มือบางที่กำลังรินน้ำให้คนรักกลับไม่มีแรงเอาเสียดื้อๆ
เพล้ง!!!
แก้วน้ำทรงสวยที่จงฮยอนซื้อมาให้สำหรับใช้คู่กันกลับตกลงไปบนพื้น แตกกระจายเป็นเศษเสี้ยว
มันจะเหมือนหัวใจของเขาไหมนะ...?
“จินกิ โอเคไหม”จงฮยอนเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะบ่าของเขาไว้
จินกิส่ายหน้าเบาๆ เขาทรุดตัวก้มลงเก็บเศษแก้วนั้นไว้ในกำมือ
ที่จริงเขารู้มานานแล้วว่าเหตุการณ์แบบนี้น่าจะเกิดขึ้นในสักวัน...
สักวันหนึ่งในอนาคต...
เขาเคยคิดเรื่องนี้ไว้เมื่อหลายปีมาแล้ว เขารู้ดีว่า คิม จงฮยอนเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลคิม
การที่เป็นลูกชายคนเดียว ก็ควรมีทายาทสืบสกุล
เขาเคยคิดไว้...
แต่เขาไม่ได้คิดว่า มันจะเร็วถึงเพียงนี้
เร็วจนเขาไม่สามารถเตรียมใจไว้ได้ทัน
“จินกิ..”มือหนาออกแรงจับที่บ่ามากขึ้นจนเขาสัมผัสมันได้
“นายโอ...”
“ไม่โอเค!!! ไม่ไม่ไม่ไม่!!!”ไม่ทันที่จงฮยอนจะพูดจบประโยคเขาก็ตะโกนกลับไปเสียก่อน ไม่รู้ว่าน้ำตาไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และคิดว่ามันคงมากพอจนทำให้จงฮยอนหันหน้าหนีเขาเสียอย่างนั้น
“ฉันไม่มีวันโอเคกับเรื่องแบบนี้หรอก ฮึก...เรื่องบ้าบ้า ...”เสียงเขาสั่น ตัวเขาเองก็เป็นเช่นนั้น
“ฉันว่าวันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่อง ไว้คุยต่อพรุ่งนี้นะจินกิ”จงฮยอนมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่ร่างหนาจะเดินออกจากห้องไป
เขาร้องไห้
ร้องไห้หนักกว่าเดิม ดังกว่าเดิม
มือบางกำเศษแก้วในมือไว้แน่น
แน่นจนรู้สึกถึงความเจ็บแสบของมัน
ความรัก...
มันมีแต่ความเจ็บปวดหรือ...
Autumn Sonata
จินกิลุกจากที่นอนแล้วเดินตรงเข้าไปในครัว มือบางที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลเอื้อมไปหยิบเศษแก้วที่เก็บไว้อย่างดีในขวดโหล แก้วใบใสที่สลักชื่อของจงฮยอนแตกไม่เหลือชิ้นดี ไม่มีส่วนไหนที่เขาจะสามารถเอามาต่อกันได้เลย
“จินกิมาเจอกันหน่อยได้ไหม”เสียงทุ้มดังมาจากปลายสาย เขาเองได้แต่ก้มหน้ามองแผลที่มือตัวเอง
เขาควรจะตอบออกไปเช่นไรดี
เขาควรที่จะทำเช่นไรดีหรือ?
“ได้โปรดเถอะจินกิ...
...ถ้านายยังรักฉันอยู่”
คำพูดของจงฮยอนทำให้เขารู้สึกมีก้อนอะไรมีจุกที่คอ มันอึดอัดเมื่อได้ยินคำนั้น
ยังรักหรือ...?
เขายังรัก..จงฮยอนหรือ...?
ตลอดสามวันที่เขาร้องไห้เพราะผู้ชายคนนี้โดยที่เจ้าตัวไม่เคยมาสนใจใยดี จงฮยอนยังมาบอกว่าเขายังรักเจ้าตัวได้อยู่อีกหรือ?
“จินกิ...ยังฟังอยู่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเขาอีกครั้ง
“จินกิ..”
“อืม...ฉันจะไป”
สุดท้ายเขาก็เอ่ยตอบรับไป
ไม่ใช่ยังรัก...
เขารู้ตัวดี...อี จินกิรู้ตัวดี..
เขาไม่มีวันเลิกรัก คิม จงฮยอนได้
ไม่มีวัน...
จินกิละสายตาออกจากเศษแก้วนั้นแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำอีกใบที่ยังคงเหลืออยู่ แก้วใบใส่ที่มีชื่อของเขาสลักอยู่บนนั้น มือบางหยิบมันขึ้นมาก่อนจะรินน้ำลงไป
“จินกิ...”จงฮยอนยิ้มกว้างพร้อมเอ่ยชื่อทันทีที่เห็นเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม
เก้าอี้ที่เราเคยเจอกันครั้งแรก
เขาไม่ได้ยิ้มตอบจงฮยอนไป
ไม่รู้จะทำตัวเช่นไร
ไม่รู้ต้องทำหน้าแบบไหน
ไม่รู้ต้องแสดงท่าทีอย่างไร
เขาไม่รู้ต้องทำอย่างไรให้กลับไปเป็นจินกิคนเก่าได้
“จินกิ ผอมลงรึเปล่า”มือหนาจับมือของเขาอย่างทะนุถนอมพร้อมกับแนบจูบอย่างที่เคยทำ
ให้เขาตอบเช่นไร...ในเมื่อเขากินอะไรไม่ลงตั้งแต่วันที่จงฮยอนบอกข่าวร้ายกับเขาครั้งนั้น
“จินกิ... สีหน้าดูไม่ดีเลย ยิ้มให้ฉันดูหน่อยนะ”จงฮยอนทอดสายตามองมาที่เขาพร้อมกับยกมือลูบใบหน้าเขาเบาๆ
ให้เขาทำได้อย่างไร...ในเมื่อหัวใจเขาเจ็บปวดจนไม่สามารถยิ้มออกมาได้อย่างเคย
“ทำไม...”แทนที่จะทำทุกอย่างที่จงฮยอนต้องการเขากลับถามคำถามตอบกลับเจ้าตัวไป คิ้วหนาของอีกฝ่ายยกสูงพร้อมกับมองมาที่เขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ
“...ไม่รักฉันแล้วทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย”เขารู้สึกลำคอแห้งผากเมื่อต้องพูดคำว่าไม่รักกันออกมา
หัวใจกำลังบีบรัดจนรู้สึกเจ็บปวด
ดวงตากำลังร้อนผะผ่าวพร้อมกับหยาดน้ำตาที่กำลังพรั่งพรู่ออกมา
มือบางกำกางเกงจนยับยู่
เขาเจ็บปวด
เขาทรมาณ
แต่ทำไม จงฮยอนถึงไม่มีท่าทีเฉกเช่นดังเขา
ไม่มีเพียงสักนิด
ยังคงทำตัวเฉกเช่นปกติ ได้อย่างไรกัน..
“จินกิ...
...ฉันไม่เคยไม่รักจินกินะ”
ความอดทนกลับพังทลายเมื่อได้คำตอบมาจากปากคนรัก
น้ำตาที่เขาอดกลั้นเอาไว้ กลับไหลออกมา
“แล้ว...แล้วทำไม...ฮึก...ทำไม..ต้อง..ฮึก...แต่งงานกันหละ..ฮึกก”เขาพยายามทำให้เสียงไม่สั่น พยายามจะไม่ร้องให้จงฮยอนเห็น เขาพยายามที่จะไม่สบตา
“จงฮยอนต้องการอะไร ต้องการอะไรฉันจะทำให้...แค่เพียง..”
“แค่เพียงบอกฉันมา....”
ไม่ว่าจะทำเช่นไร..
เพียงแค่จงฮยอนไม่ทิ้งเขาไป...
เขาพร้อมจะทำ...จะทำทุกอย่าง...
เพียงแค่จงฮยอนบอกมา..
“ฉันอยากมีลูก...”
คำตอบจากจงฮยอนทำเอาหัวใจของเขาแทบสลาย
ใช่
เขารู้ดี...
...เขาไม่สามารถให้สิ่งนี้กับจงฮยอนได้
ไม่มีวัน
เพล้ง!!!!
ด้วยความตกใจเมื่อพบว่าน้ำที่เทลงในแก้วมันไหลล้นจนน้ำหมดเหยือก พาลปล่อยแก้วออกจากมือ
แก้วใบโปรดที่เขารักกลับกลายเป็นเพียงแค่เศษแก้วตรงหน้า
มันจะเหมือนใจของเขาไหมนะ
เท้าบางถูกยกขึ้นพร้อมกับย่ำลงไปบนเศษแก้ว กดน้ำหนักลงเพื่อย่ำเท้าเดินไปอีกข้าง
หากเศษแก้วเหล่านี้มันเหมือนกับใจของเขา
เขาจะเหยียบย่ำมัน ให้มันสาแก่ใจ
“จินกิ!!!”
“ฉันอยากมีลูก”
เขารู้ดี ว่าจงฮยอนรักเด็ก
จงฮยอนมีความใฝ่ฝันว่าอยากมีครอบครัวที่เพียบพร้อม
มีภรรยาที่ทำงานบ้านรอคอยเจ้าตัวกลับมาจากการทำงาน
มีลูกๆที่คอยรายงานผลการเรียนในแต่ละวัน
เขารู้ดีว่าความฝันเหล่านั้นของจงฮยอน
ไม่มี “ลี จินกิ” อยู่ในนั้น
“มารักฉันทำไม”
“จินกิ...”
“มาคบกันทำไม”
“ไม่เอานะ ไม่พูดแบบนี้”
“ถ้าอนาคตของจงฮยอนไม่มีฉัน มาทำให้ฉันรักจงฮยอนทำไม !!! มาขอคบทำไม!!! ทำไมกัน!!! ฮือออออออออออ” จินกิร้องลั่นพร้อมยกมือขึ้นทุบทำร้ายร่างกายคนตัวหนาตรงหน้า จงฮยอนยอมนั่งเฉยๆให้เขาทุบอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่าเขาทำร้ายร่างกายจงฮยอนไปมากเท่าไหร่
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
เขาทุบจนรู้สึกเจ็บที่มือ ผ้าพันแผลเริ่มมีสีแดงของเลือดปรากฏให้เห็น
“พอเถอะ จินกิ อย่าทำร้ายตัวเองเลย”มือหนาเอื้อมมาจับมือของเขาไว้พร้อมกับดึงตัวเข้าไปกอด
เขาร้องไห้ เพราะเขาเจ็บปวด
เขาร้องไห้ เพราะคิดว่าไม่รู้เมื่อไหร่เขาจะหายเจ็บปวด
เขาร้องไห้ เพราะเขาอยากร้องไห้
เขาทำตัวเองทั้งนั้น
“จงฮยอน”จินกิเงยหน้ามองคนที่โผเข้ามากอดตัวเขาไว้
“ทำไมต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้ ทำไมกัน”เสียงทุ้มทอดถามเขาพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น
ทำไมกันนะ...
ทำไมเขาต้องทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทำไมเขาไม่รักตัวเองเสียที
รักให้ได้เท่ากับที่รักจงฮยอน
เขาไม่เคยทำแบบนั้นได้เลย
ไม่เคย
“จินกิ เลิกทำแบบนี้เถอะนะ เลิกเถอะ ฉันขอร้อง”
“จงฮยอน...”
มือบางยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าคมตรงหน้าพร้อมพร่ำเอ่ยชื่อคนรัก
ร่างหนาตรงหน้ามองคนตัวบางที่มองเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย
“จินกิ” น้ำตาไหลออกมาจากตาคมพร้อมกับยกมือขึ้นจับมือบางที่ข้างแก้มของตน
“จงฮยอน...ร้องไห้ทำไม ไม่เอานะไม่ร้อง”เสียงเล็กพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้
“จินกิ”
“จงฮยอนต้องไม่ร้องรู้ไหม จงฮยอนจะแต่งงานแล้ว...”
“จินกิ”
“เจ้าบ่าวเค้าไม่ร้องไห้ในวันก่อนแต่งงานหรอกนะรู้ไหม ”
“จินกิ”
“ฉันไม่เป็นไร...ฉันไม่เป็นไร..จงฮยอนไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไร...จริงๆ”
“จินกิ”
“เจ็บจังจงฮยอน เจ็บจัง เหนื่อยด้วย อยากนอนมากๆเลย”หัวทุยสวยซบลงแนบอกเขาพร้อมกับโอบกอดตัวเขาไว้
“งั้นฉันทำแผลให้นะ”
“อื้อ”ร่างบางพยักหน้าอย่างว่าง่ายพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนวงหน้าน่ารัก ตาเรียวกำลังปรือปรอยเหมือนกำลังจะหลับ เขาได้แต่อุ้มร่างบางไปไว้ที่เตียงพร้อมกับเดินออกมาหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้คนตัวบาง
กว่าที่เขาจะทำแผลเสร็จร่างบางก็ผล็อยหลับไปแล้ว ใบหน้าน่ารักที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆและคราบน้ำตา เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงพร้อมเกลี่ยปลายนิ้วเช็ดน้ำตาออกให้เบาๆ
“จินกิ...”
ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยพร้อมกับวงแขนที่โอบกอดท่อนแขนของเขาไว้ราวกับว่าเขาจะหายไป
“ฉัน...ขอโทษนะ” น้ำตาที่เขาคิดว่ามันจะหยุดลงแล้วกลับไหลลงมาอีกครั้ง
เขาสงสาร...
...เขารักจินกิมาโดยตลอด
เขารักจินกิตั้งแต่แรกพบ รักมาก รักมากเสียยิ่งกว่าใครๆ
เขาก็รู้ดี ว่าจินกิเองก็รักเขามากเช่นกัน
ในอนาคตของเขามักมีจินกิอยู่ในนั้นเสมอ...
...ถึงแม้ว่าเขาไม่เคยบอกจินกิแต่เขาก็คิดแบบนั้นตลอดมา
บางทีอนาคตคนเราก็ไม่แน่นอน
อะไรที่เราวาดฝันไว้มักไม่ได้ดั่งใจเราเสมอ
สวรรค์มักกลั่นแกล้งให้เราต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย
จงฮยอน ลูกต้องแต่งงานกับหนูชิน แชคยองนะลูก” เสียงทุ้มจากบุคคลที่เขาเรียกว่าพ่อเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารเมื่อกลางเดือนที่แล้ว
“บริษัทเรากำลังจะล้มละลาย ถ้าลูกอยากจะช่วยครอบครัวเราต้องแต่งงานกับหนูแชคยอน”
ให้เขาทำเช่นไร..
กับครอบครัวที่ต้องการความช่วยเหลือของเขา
อีกด้านเป็นความรักที่เขาเองก็ไม่อยากเสียมันไป
เขาอยากทำตัวเป็นเด็ก
ร้องไห้งอแงเอาแต่ใจ
โวยวายปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนี้
แต่แม่ที่กำลังป่วยของเขา
พ่อที่เครียดกับกิจการที่กำลังล้มไม่เป็นท่า
พนักงานอีกหลายพันคนภายในบริษัท
ครอบครัวของเขาที่ต้องรับผลกระทบ
“จินกิ...
รู้ใช่ไหม...ว่าฉันรักจินกิมาก มากจนไม่สามารถไปรักใครได้”มือหนายกขึ้นลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ
“จินกิ...
จินกิต้องไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะเข้าใจไหม” ตาคมเสมองใบหน้าน่ารักที่กำลังพริ้มหลับสบาย
“จินกิ...
ถ้าจินกิไม่มีฉัน จินกิต้องดูแลตัวเองด้วยนะ”
“จินกิ...
ต้องไม่ลืมนะ...ต้องไม่ลืมความรักของฉันนะ สัญญากับฉันนะ”เขาเอื้อมเอานิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวนิ้วก้อยของอีกฝ่าย
“ฉันก็จะไม่ลืมความรักของจินกิ จะไม่ลืมเลย”
เสียงระฆังดังไปทั่วบริเวณโบสถ์แห่งนี้ ใบหน้าที่อิ่มเอมยินดีของบรรดาเหล่าแขกเรื่อที่มาร่วมงาน ทั้งพ่อแม่ของคู่บ่าวสาวที่ภูมิใจไม่น้อยกับตัวลูกเขยลูกสะใภ้ของตน
เขาเองควรรู้สึกเช่นไร
เขาเองควรทำเช่นไร
เขาควรที่จะยิ้มกว้างๆ เมื่อเห็นคนรักกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์
หรือเขาควรเดินเข้าไปแย่งเอาตัวคนรักมาจากหญิงสาวคนนั้น
เขาเลือกจะยิ้มกว้างๆ ยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุด
รอยยิ้มที่จงฮยอนชมเขาบ่อยๆ
จงฮยอนกำลังมองมาที่เขา สายตาที่ทอดมองเขามาด้วยความอาลัย
“จินกิ...
รู้ใช่ไหม...ว่าฉันรักจินกิมาก มากจนไม่สามารถไปรักใครได้”
ฉันก็ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วเช่นเดียวกัน
“จินกิ...
จินกิต้องไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะเข้าใจไหม”
ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่มีโอกาสที่จะทำแบบนั้นอีกแล้วหละ
“จินกิ...
ต้องไม่ลืมนะ...ต้องไม่ลืมความรักของฉันนะ สัญญากับฉันนะ”
ฉันไม่มีวันลืมความรักของจงฮยอนหรอก ความรักของจงฮยอนมันทำให้ฉันมีความสุขเพียงไร ฉันจะไม่ลืม
“ฉันก็จะไม่ลืมความรักของจินกิ จะไม่ลืมเลย”
ฉันเชื่อจงฮยอนนะ ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ ฉันเชื่อว่าจงฮยอนจะรักฉันคนเดียว
รถคันหรูกำลังขับเคลื่อนออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ภายในรถคันนั้นคงมีจงฮยอนเป็นคนขับ แล้วภรรยาของจงฮยอนที่นั่งไปด้วย
ขาเรียวก้าวเดินออกไปอย่างที่ใจคิด ก้าวย่ำไปทีละก้าว
ปี๊น!!!!!!!!!!!! เอี๊ยด!!!!!!!!!!!!!!!
แสงไฟสว่างวาบเข้ามาในตา พร้อมกับเสียงแตรรถเคล้าไปกับเสียงยางรถยนต์ที่เสียดสีกับพื้นถนน
แรงปะทะเข้าที่สีข้างสร้างความจุกเสียดให้กับเขาไม่น้อย
เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้อีกแล้ว
ความชื้นจากใต้ร่างส่งกลิ่นคาวจนเขาสัมผัสได้
เขากำลังจะตายใช่ไหม...
“จ...จินกิ...”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างกายพร้อมกับอ้อมกอดที่กำลังโอบกอดร่างเขาไว้
“จ...แค่ก..จงฮยอน..ใช่ไหม..”เขาพยายามจะเอ่ยถาม ตอนนี้เขามองแทบไม่เห็นอะไร สายตาพร่าเลือนไปหมด มือที่จะพยายามยกขึ้นเพื่อสัมผัสใบหน้านั้นแทบจะไม่มีแรง
ขอเวลาผมก่อนได้ไหมครับ
ให้ผมได้มีเวลาเพียงสักนิด
เพื่อบอกลา
“ทำไม...ฮึก...ทำไมจินกิต้องทำแบบนี้..ทำไมกัน”เสียงสั่นไหวจากเจ้าของอ้อมกอดทำให้เขารู้สึกหนักที่ใจเหลือเกิน
ทำไมหนะหรือ...
ทำไมเขาต้องเลือกทำเช่นนี้หนะหรือ..
จงฮยอนไม่รู้หรอครับ...
ไม่รู้จริงๆหรอครับ...
“ฉัน...แค่ก..แค่ก...อยู่ไม่ได้หรอก...
....ถ้าไม่มี แค่ก..จงฮยอน”
รู้แล้วใช่ไหม
เพราะอะไร...
ฉันถึงต้องทำแบบนี้
“ไม่เอานะจินกิ...ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที ใครก็ได้!!!”เสียงทุ้มตะโกนลั่น พร้อมกับพยายามเขย่าตัวเขาให้ตื่น แต่ตามันกลับหนักเกินที่จะลืมไหวเสียแล้ว
บางที...
...เวลาของผมคงจะหมดลงแล้ว
“จินกิ!!!จินกิ!!!!”
“จินกิ!!! จินกิ!!!”เขาตะโกนเรียกชื่อคนรักที่ตอนนี้พริ้มหลับไปแล้ว หัวใจเหมือนกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเรียนเจ้าตัวเท่าไหร่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเขาเลยแม้แต่เพียงครั้งเดียว
คนตัวบางในอ้อมกอดกลับนอนหลับไปเสียอย่างนั้น
“จินกิอย่าทิ้งฉันไปสิ จินกิ!!!”
เขาร้องไห้ฟูมฟาย เขากอดร่างบางไม่ยอมปล่อย ถึงแม้รถพยาบาลจะมาถึงแล้วก็ตามที
เขาจะไม่ปล่อยจินกิไปอีกแล้ว
ไม่ว่ายังไง
พระเจ้า
ให้โอกาสผมได้ไหมครับ
ให้โอกาสคิมจงฮยอนอีกสักครั้ง อย่าเพิ่งเอาจินกิไปเลยครับ อย่าเอาตัวเขาไปจากผมเลย
“จงฮยอน ปล่อยตัวจินกิเถอะลูก เขาตายแล้ว ปล่อยเข้าเถอะ”เสียงอบอุ่นจากผู้เป็นแม่กำลังโอบกอดผมไว้ หล่อนพยายามเรียกสติของผมให้กลับคืนมา
สุดท้ายบุรุษพยาบาลก็สามารถนำตัวจินกิไปได้
เขาจากผมไปแล้ว
จินกิเลือกจะทิ้งผมเอาไว้คนเดียว
“จงฮยอนนนนนนนน ไม่เอาน่า ปล่อยนะ....”เสียงเล็กน่ารักเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงสีขาวสะอาด
“ก็จินกิทำตัวน่ารักเองนี่ ต้องโดนแบบนี้”มือหนาเอื้อมไปจับบริเวณเอวของคนตัวบางพร้อมกับจั๊กกะจี๋
“ฮะฮะ...ฮ่าฮะฮะฮะ...อื้อออ ไม่เอา ฮ่ะฮ่า จง อ่า...เค้าเหนื่อยนะ อื้อออ”ร่างบางที่เอ่ยร้องขอไปพร้อมกับพยายามเบี่ยงหลบสัมผัสของเขา ใบหน้าแดงระเรื่อกับอาการเหนื่อยหอบจากการหัวเราะ น่ารักเสียจนเขาอยากรังแกมากกว่านี้ สุดท้ายความอดทนก็จบลงที่ริมฝีปากของเราทั้งสองแนบชิดกัน
ริมฝีปากหนาบดเบียดเรียวปากบางพร้อมกับรุกล้ำเข้าไป ตักตวงเอาความหอมหวานจนพอใจก่อนจะปล่อยให้คนตัวบางมีโอกาสได้หายใจหายคอ
“จงฮยอนอ่ะ แกล้งเค้า”ร่างบางอิดออดก่อนจะยกมือขึ้นทุบหน้าอกเขา เขาจับไว้แล้วแนบจูบบนมือนั้น
“ฉันรักจินกินะ รักมาก” เขาทอดมองคนตรงหน้าด้วยสายตารักใคร่ จนคนตัวบางก้มหน้าหลบสายตา
“จินกิหละ รักฉันไหม”
“อื้อ ฉันรักจงฮยอนมากเหมือนกัน”
ซ่า!!!!!
หน้าจอโทรทัศน์ที่ฉายภาพความทรงจำระหว่างเขากับจินกิที่ได้บันทึกไว้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นสีขาวก่อนจะกลายเป็นพื้นที่น้ำเงินในที่สุด มือหนายกรีโมทขึ้นมาเพื่อกดเล่นอีกครั้ง
อีกครั้ง และ อีกครั้ง ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขารักจินกิ
รักเกินกว่าจะรักใครได้
คุณรู้ใช่ไหมครับ
คุณรู้ใช่ไหม
จินกิ...
จินกิรู้ใช่ไหมครับ
ด้วยความตกใจเมื่อพบว่าน้ำที่เทลงในแก้วมันไหลล้นจนน้ำหมดเหยือก พาลปล่อยแก้วออกจากมือ
แก้วใบโปรดที่เขารักกลับกลายเป็นเพียงแค่เศษแก้วตรงหน้า
มันจะเหมือนใจของเขาไหมนะ
เท้าบางถูกยกขึ้นพร้อมกับย่ำลงไปบนเศษแก้ว กดน้ำหนักลงเพื่อย่ำเท้าเดินไปอีกข้าง
หากเศษแก้วเหล่านี้มันเหมือนกับใจของเขา
เขาจะเหยียบย่ำมัน ให้มันสาแก่ใจ
“จินกิ!!!”
“ฉันอยากมีลูก”
เขารู้ดี ว่าจงฮยอนรักเด็ก
จงฮยอนมีความใฝ่ฝันว่าอยากมีครอบครัวที่เพียบพร้อม
มีภรรยาที่ทำงานบ้านรอคอยเจ้าตัวกลับมาจากการทำงาน
มีลูกๆที่คอยรายงานผลการเรียนในแต่ละวัน
เขารู้ดีว่าความฝันเหล่านั้นของจงฮยอน
ไม่มี “ลี จินกิ” อยู่ในนั้น
“มารักฉันทำไม”
“จินกิ...”
“มาคบกันทำไม”
“ไม่เอานะ ไม่พูดแบบนี้”
“ถ้าอนาคตของจงฮยอนไม่มีฉัน มาทำให้ฉันรักจงฮยอนทำไม !!! มาขอคบทำไม!!! ทำไมกัน!!! ฮือออออออออออ” จินกิร้องลั่นพร้อมยกมือขึ้นทุบทำร้ายร่างกายคนตัวหนาตรงหน้า จงฮยอนยอมนั่งเฉยๆให้เขาทุบอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่าเขาทำร้ายร่างกายจงฮยอนไปมากเท่าไหร่
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
เขาทุบจนรู้สึกเจ็บที่มือ ผ้าพันแผลเริ่มมีสีแดงของเลือดปรากฏให้เห็น
“พอเถอะ จินกิ อย่าทำร้ายตัวเองเลย”มือหนาเอื้อมมาจับมือของเขาไว้พร้อมกับดึงตัวเข้าไปกอด
เขาร้องไห้ เพราะเขาเจ็บปวด
เขาร้องไห้ เพราะคิดว่าไม่รู้เมื่อไหร่เขาจะหายเจ็บปวด
เขาร้องไห้ เพราะเขาอยากร้องไห้
เขาทำตัวเองทั้งนั้น
“จงฮยอน”จินกิเงยหน้ามองคนที่โผเข้ามากอดตัวเขาไว้
“ทำไมต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้ ทำไมกัน”เสียงทุ้มทอดถามเขาพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น
ทำไมกันนะ...
ทำไมเขาต้องทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทำไมเขาไม่รักตัวเองเสียที
รักให้ได้เท่ากับที่รักจงฮยอน
เขาไม่เคยทำแบบนั้นได้เลย
ไม่เคย
Autumn Sonata
“จินกิ เลิกทำแบบนี้เถอะนะ เลิกเถอะ ฉันขอร้อง”
“จงฮยอน...”
มือบางยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าคมตรงหน้าพร้อมพร่ำเอ่ยชื่อคนรัก
ร่างหนาตรงหน้ามองคนตัวบางที่มองเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย
“จินกิ” น้ำตาไหลออกมาจากตาคมพร้อมกับยกมือขึ้นจับมือบางที่ข้างแก้มของตน
“จงฮยอน...ร้องไห้ทำไม ไม่เอานะไม่ร้อง”เสียงเล็กพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้
“จินกิ”
“จงฮยอนต้องไม่ร้องรู้ไหม จงฮยอนจะแต่งงานแล้ว...”
“จินกิ”
“เจ้าบ่าวเค้าไม่ร้องไห้ในวันก่อนแต่งงานหรอกนะรู้ไหม ”
“จินกิ”
“ฉันไม่เป็นไร...ฉันไม่เป็นไร..จงฮยอนไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไร...จริงๆ”
“จินกิ”
“เจ็บจังจงฮยอน เจ็บจัง เหนื่อยด้วย อยากนอนมากๆเลย”หัวทุยสวยซบลงแนบอกเขาพร้อมกับโอบกอดตัวเขาไว้
“งั้นฉันทำแผลให้นะ”
“อื้อ”ร่างบางพยักหน้าอย่างว่าง่ายพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนวงหน้าน่ารัก ตาเรียวกำลังปรือปรอยเหมือนกำลังจะหลับ เขาได้แต่อุ้มร่างบางไปไว้ที่เตียงพร้อมกับเดินออกมาหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้คนตัวบาง
กว่าที่เขาจะทำแผลเสร็จร่างบางก็ผล็อยหลับไปแล้ว ใบหน้าน่ารักที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆและคราบน้ำตา เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงพร้อมเกลี่ยปลายนิ้วเช็ดน้ำตาออกให้เบาๆ
“จินกิ...”
ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยพร้อมกับวงแขนที่โอบกอดท่อนแขนของเขาไว้ราวกับว่าเขาจะหายไป
“ฉัน...ขอโทษนะ” น้ำตาที่เขาคิดว่ามันจะหยุดลงแล้วกลับไหลลงมาอีกครั้ง
เขาสงสาร...
...เขารักจินกิมาโดยตลอด
เขารักจินกิตั้งแต่แรกพบ รักมาก รักมากเสียยิ่งกว่าใครๆ
เขาก็รู้ดี ว่าจินกิเองก็รักเขามากเช่นกัน
ในอนาคตของเขามักมีจินกิอยู่ในนั้นเสมอ...
...ถึงแม้ว่าเขาไม่เคยบอกจินกิแต่เขาก็คิดแบบนั้นตลอดมา
บางทีอนาคตคนเราก็ไม่แน่นอน
อะไรที่เราวาดฝันไว้มักไม่ได้ดั่งใจเราเสมอ
สวรรค์มักกลั่นแกล้งให้เราต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย
จงฮยอน ลูกต้องแต่งงานกับหนูชิน แชคยองนะลูก” เสียงทุ้มจากบุคคลที่เขาเรียกว่าพ่อเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารเมื่อกลางเดือนที่แล้ว
“บริษัทเรากำลังจะล้มละลาย ถ้าลูกอยากจะช่วยครอบครัวเราต้องแต่งงานกับหนูแชคยอน”
ให้เขาทำเช่นไร..
กับครอบครัวที่ต้องการความช่วยเหลือของเขา
อีกด้านเป็นความรักที่เขาเองก็ไม่อยากเสียมันไป
เขาอยากทำตัวเป็นเด็ก
ร้องไห้งอแงเอาแต่ใจ
โวยวายปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนี้
แต่แม่ที่กำลังป่วยของเขา
พ่อที่เครียดกับกิจการที่กำลังล้มไม่เป็นท่า
พนักงานอีกหลายพันคนภายในบริษัท
ครอบครัวของเขาที่ต้องรับผลกระทบ
“จินกิ...
รู้ใช่ไหม...ว่าฉันรักจินกิมาก มากจนไม่สามารถไปรักใครได้”มือหนายกขึ้นลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ
“จินกิ...
จินกิต้องไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะเข้าใจไหม” ตาคมเสมองใบหน้าน่ารักที่กำลังพริ้มหลับสบาย
“จินกิ...
ถ้าจินกิไม่มีฉัน จินกิต้องดูแลตัวเองด้วยนะ”
“จินกิ...
ต้องไม่ลืมนะ...ต้องไม่ลืมความรักของฉันนะ สัญญากับฉันนะ”เขาเอื้อมเอานิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวนิ้วก้อยของอีกฝ่าย
“ฉันก็จะไม่ลืมความรักของจินกิ จะไม่ลืมเลย”
Autumn Sonata
เสียงระฆังดังไปทั่วบริเวณโบสถ์แห่งนี้ ใบหน้าที่อิ่มเอมยินดีของบรรดาเหล่าแขกเรื่อที่มาร่วมงาน ทั้งพ่อแม่ของคู่บ่าวสาวที่ภูมิใจไม่น้อยกับตัวลูกเขยลูกสะใภ้ของตน
เขาเองควรรู้สึกเช่นไร
เขาเองควรทำเช่นไร
เขาควรที่จะยิ้มกว้างๆ เมื่อเห็นคนรักกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์
หรือเขาควรเดินเข้าไปแย่งเอาตัวคนรักมาจากหญิงสาวคนนั้น
เขาเลือกจะยิ้มกว้างๆ ยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุด
รอยยิ้มที่จงฮยอนชมเขาบ่อยๆ
จงฮยอนกำลังมองมาที่เขา สายตาที่ทอดมองเขามาด้วยความอาลัย
“จินกิ...
รู้ใช่ไหม...ว่าฉันรักจินกิมาก มากจนไม่สามารถไปรักใครได้”
ฉันก็ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วเช่นเดียวกัน
“จินกิ...
จินกิต้องไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะเข้าใจไหม”
ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่มีโอกาสที่จะทำแบบนั้นอีกแล้วหละ
“จินกิ...
ต้องไม่ลืมนะ...ต้องไม่ลืมความรักของฉันนะ สัญญากับฉันนะ”
ฉันไม่มีวันลืมความรักของจงฮยอนหรอก ความรักของจงฮยอนมันทำให้ฉันมีความสุขเพียงไร ฉันจะไม่ลืม
“ฉันก็จะไม่ลืมความรักของจินกิ จะไม่ลืมเลย”
ฉันเชื่อจงฮยอนนะ ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ ฉันเชื่อว่าจงฮยอนจะรักฉันคนเดียว
รถคันหรูกำลังขับเคลื่อนออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ภายในรถคันนั้นคงมีจงฮยอนเป็นคนขับ แล้วภรรยาของจงฮยอนที่นั่งไปด้วย
ขาเรียวก้าวเดินออกไปอย่างที่ใจคิด ก้าวย่ำไปทีละก้าว
ปี๊น!!!!!!!!!!!! เอี๊ยด!!!!!!!!!!!!!!!
แสงไฟสว่างวาบเข้ามาในตา พร้อมกับเสียงแตรรถเคล้าไปกับเสียงยางรถยนต์ที่เสียดสีกับพื้นถนน
แรงปะทะเข้าที่สีข้างสร้างความจุกเสียดให้กับเขาไม่น้อย
เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้อีกแล้ว
ความชื้นจากใต้ร่างส่งกลิ่นคาวจนเขาสัมผัสได้
เขากำลังจะตายใช่ไหม...
“จ...จินกิ...”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างกายพร้อมกับอ้อมกอดที่กำลังโอบกอดร่างเขาไว้
“จ...แค่ก..จงฮยอน..ใช่ไหม..”เขาพยายามจะเอ่ยถาม ตอนนี้เขามองแทบไม่เห็นอะไร สายตาพร่าเลือนไปหมด มือที่จะพยายามยกขึ้นเพื่อสัมผัสใบหน้านั้นแทบจะไม่มีแรง
ขอเวลาผมก่อนได้ไหมครับ
ให้ผมได้มีเวลาเพียงสักนิด
เพื่อบอกลา
“ทำไม...ฮึก...ทำไมจินกิต้องทำแบบนี้..ทำไมกัน”เสียงสั่นไหวจากเจ้าของอ้อมกอดทำให้เขารู้สึกหนักที่ใจเหลือเกิน
ทำไมหนะหรือ...
ทำไมเขาต้องเลือกทำเช่นนี้หนะหรือ..
จงฮยอนไม่รู้หรอครับ...
ไม่รู้จริงๆหรอครับ...
“ฉัน...แค่ก..แค่ก...อยู่ไม่ได้หรอก...
....ถ้าไม่มี แค่ก..จงฮยอน”
รู้แล้วใช่ไหม
เพราะอะไร...
ฉันถึงต้องทำแบบนี้
“ไม่เอานะจินกิ...ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที ใครก็ได้!!!”เสียงทุ้มตะโกนลั่น พร้อมกับพยายามเขย่าตัวเขาให้ตื่น แต่ตามันกลับหนักเกินที่จะลืมไหวเสียแล้ว
บางที...
...เวลาของผมคงจะหมดลงแล้ว
“จินกิ!!!จินกิ!!!!”
Autumn Sonata
“จินกิ!!! จินกิ!!!”เขาตะโกนเรียกชื่อคนรักที่ตอนนี้พริ้มหลับไปแล้ว หัวใจเหมือนกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเรียนเจ้าตัวเท่าไหร่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเขาเลยแม้แต่เพียงครั้งเดียว
คนตัวบางในอ้อมกอดกลับนอนหลับไปเสียอย่างนั้น
“จินกิอย่าทิ้งฉันไปสิ จินกิ!!!”
เขาร้องไห้ฟูมฟาย เขากอดร่างบางไม่ยอมปล่อย ถึงแม้รถพยาบาลจะมาถึงแล้วก็ตามที
เขาจะไม่ปล่อยจินกิไปอีกแล้ว
ไม่ว่ายังไง
พระเจ้า
ให้โอกาสผมได้ไหมครับ
ให้โอกาสคิมจงฮยอนอีกสักครั้ง อย่าเพิ่งเอาจินกิไปเลยครับ อย่าเอาตัวเขาไปจากผมเลย
“จงฮยอน ปล่อยตัวจินกิเถอะลูก เขาตายแล้ว ปล่อยเข้าเถอะ”เสียงอบอุ่นจากผู้เป็นแม่กำลังโอบกอดผมไว้ หล่อนพยายามเรียกสติของผมให้กลับคืนมา
สุดท้ายบุรุษพยาบาลก็สามารถนำตัวจินกิไปได้
เขาจากผมไปแล้ว
จินกิเลือกจะทิ้งผมเอาไว้คนเดียว
Autumn Sonata
“จงฮยอนนนนนนนน ไม่เอาน่า ปล่อยนะ....”เสียงเล็กน่ารักเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงสีขาวสะอาด
“ก็จินกิทำตัวน่ารักเองนี่ ต้องโดนแบบนี้”มือหนาเอื้อมไปจับบริเวณเอวของคนตัวบางพร้อมกับจั๊กกะจี๋
“ฮะฮะ...ฮ่าฮะฮะฮะ...อื้อออ ไม่เอา ฮ่ะฮ่า จง อ่า...เค้าเหนื่อยนะ อื้อออ”ร่างบางที่เอ่ยร้องขอไปพร้อมกับพยายามเบี่ยงหลบสัมผัสของเขา ใบหน้าแดงระเรื่อกับอาการเหนื่อยหอบจากการหัวเราะ น่ารักเสียจนเขาอยากรังแกมากกว่านี้ สุดท้ายความอดทนก็จบลงที่ริมฝีปากของเราทั้งสองแนบชิดกัน
ริมฝีปากหนาบดเบียดเรียวปากบางพร้อมกับรุกล้ำเข้าไป ตักตวงเอาความหอมหวานจนพอใจก่อนจะปล่อยให้คนตัวบางมีโอกาสได้หายใจหายคอ
“จงฮยอนอ่ะ แกล้งเค้า”ร่างบางอิดออดก่อนจะยกมือขึ้นทุบหน้าอกเขา เขาจับไว้แล้วแนบจูบบนมือนั้น
“ฉันรักจินกินะ รักมาก” เขาทอดมองคนตรงหน้าด้วยสายตารักใคร่ จนคนตัวบางก้มหน้าหลบสายตา
“จินกิหละ รักฉันไหม”
“อื้อ ฉันรักจงฮยอนมากเหมือนกัน”
ซ่า!!!!!
หน้าจอโทรทัศน์ที่ฉายภาพความทรงจำระหว่างเขากับจินกิที่ได้บันทึกไว้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นสีขาวก่อนจะกลายเป็นพื้นที่น้ำเงินในที่สุด มือหนายกรีโมทขึ้นมาเพื่อกดเล่นอีกครั้ง
อีกครั้ง และ อีกครั้ง ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขารักจินกิ
รักเกินกว่าจะรักใครได้
คุณรู้ใช่ไหมครับ
คุณรู้ใช่ไหม
จินกิ...
จินกิรู้ใช่ไหมครับ
Autumn Sonata
END.
END.
