[SF]Hope||Hbd เจ่อัม!!
posted on 15 Jun 2010 00:51 by solphasefic in SF
Story:[SF] Hope
Actors:Hyunew
Writer:SolphasE
Rate:PG-15
Talk:I hope you like this story….
“เหมือนสิ..ก็เราอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกันนี่หน่า”จินกิพูดเบาๆก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ สมุดบัญชีในร้านถูกเปิดค้างไว้ เขาวางจดหมายไว้บนโต๊ะก่อนจะสนใจกับเจ้ากล่องพัสดุที่เพิ่งรับมา
จินกิวางกล่องไว้บนตักแล้วเริ่มลงมือแกะกล่องอย่างเบามือที่สุด คล้ายกับว่าของที่อยู่ข้างในจะบุบสลายไปเสียก่อน
ได้โปรดเปิดมันทุกครั้งที่คิดถึงผม?
น้ำตาที่คิดว่าหยุดลงแล้ว กลับไหลออกมาอีกครั้ง...
ผมไม่ได้เจอจงฮยอนนานเท่าไหร่แล้วนะ....?
ตั้งแต่ที่จงฮยอนสอบผ่านเป็นนักบินผู้ช่วย แล้วหลังจากนั้นเวลาของเราทั้งสองคนก็น้อยลงเรื่อยๆ จงฮยอนต้องเดินทางบ่อยขึ้น บ่อยขึ้น จนทุกวันนี้การติดต่อจึงกลายเป็นเพียงการส่งของ จดหมาย และข้อความเท่านั้น
มันอาจจะเห็นแก่ตัว...
แต่ผมไม่อยากให้จงฮยอนทำงานนี้เลย...
ถ้าหากทำให้เราทั้งสองต้องเจอกันน้อยลงแบบนี้....
((ครืน....ครืน...))
เสียงโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ ปลุกให้ร่างบางตื่นจากภวังค์ก่อนเช็ดน้ำตาอย่างรีบร้อน มือเรียววิ่งไปหยิบมันขึ้นมาดู
New Message.
From: Jonghyun.
คุณเคยรู้สึกมั้ย...
เมื่อเค้าทำดีกับเรามากเท่าไหร่...
ส่งข้อความที่แสนหวาน..
ส่งจดหมายที่มีแต่คำว่ารัก..
ส่งสิ่งของแทนใจมาให้มากมาย...
แต่ผมกลับไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านั้นเลย...
จงฮยอนเดินผ่านทางเดินที่คล้ายงวงช้างทอดยาวมาจากเครื่องบินไปสู่อาคารพักผู้โดยสาร เขาก้มมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว มือหนาล้วงหยิบเครื่องมือสื่อสารที่หน้าจอดับสนิท
กดเปิดเครื่องแล้วกดเข้าสู่เมนูเขียนข้อความ...
ผมจะเขียนว่าอย่างไรดีนะ...
ความรู้สึกมากมายที่ต้องการบอกมันมีมากมาย..มากเสียจนไม่สามารถเรียบเรียงออกมาได้
สุดท้ายผมเลือกที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล..ก่อนมองปุ่มพิมพ์บนโทรศัพท์...
ผมครุ่นคิดสักพักก่อนขยับนิ้วไปบนปุ่มพิมพ์...กับข้อความที่ผมอยากบอกแก่เขาคนนั้นมากที่สุด...
“คิดถึงจินกิจังครับ”
หลังจากส่งข้อความไปแล้ว ผมก็อดนึกไม่ได้ว่าของที่ส่งไปให้ จินกิจะได้รับรึยังนะ?
จงฮยอนเดินไปที่สำนักงานของสายการบินที่เขาสังกัดอยู่เพื่อรายงานผลการเดินทางครั้งนี้...ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเดินทางกลับบ้าน...
บ้านที่เขาไม่ได้กลับมาตลอดทั้งเดือน...
บ้านที่จินกิรอเขาอยู่...
บ้านของพวกเรา...
ผมเงยหน้ามองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาปิดร้านแล้ว พนักงานในร้านกำลังทำความสะอาดข้าวของในร้าน ขณะที่ผมนั่งมองข้อความนั้นมาได้สักพักใหญ่แล้ว...
ความคิดถึงที่อัดแน่นในใจจนทำให้เขาคิดเพ้อฟันว่าจะเห็นใครคนนั้นทันที่ที่บ้าน...
อยากให้เขาคนนั้นกลับมาเสียที...
มันคงเป็นได้แค่ความฝันลมๆแล้งๆ
เพราะที่จริงแล้ว..ตอนนี้จงฮยอนคงอยู่ที่ไหนสักที่ในโลกใบนี้...
ที่ที่เค้าไม่สามารถมองใบหน้าหล่อเหลานั้นได้ชัดๆ...
ที่ที่เค้าไม่สามารถเอื้อมมือไปสัมผัส..กอดร่างอบอุ่นนั้นได้อย่างใจต้องการ...
ที่ที่ไม่มีเค้าอยู่เคียงข้างกาย...
“คุณจินกิค่ะ จะกลับเลยรึเปล่าค่ะ ชั้นจะได้เปิดไฟทิ้งไว้ให้”เสียงนุ่มของพนักงานทำให้ผมตื่นจากห้วงความคิด ก่อนจะกวาดตามองภายในร้านที่ตอนนี้พนักงานเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ยกเว้นตรงหน้าเค้าที่ยังมีของมากมายวางไว้ไปหมด...
สมุดบัญชีที่ยังทำได้เท่าเดิมตั้งแต่ตอนบ่าย
ผมส่ายหน้าปัดความคิดก่อนจะหันไปหาพนักงานหน้าตาสะสวยที่ยืนรอคำตอบอยู่
“ซูยองกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการที่เหลือเอง”
“ค่ะ”พนักงานสาวรับคำก่อนจะกระชับกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้าน
ผมมองพนักงานสาวที่เดินไปจนลับตาแล้วก่อนจะก้มเก็บของต่างให้เข้าที่เพื่อเตรียมตัวกลับบ้านบ้าง...
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้น ทำให้จินกิที่เพิ่งเดินเอาของเข้าไปเก็บในห้องทำงานเดินออกมาเพื่อดูว่าใคร
“ขอโทษครับร้านเราถึงเวลาปิดทำการแล้วครับ”เสียงนุ่มเอ่ยบอกแขกที่ยืนหันหลังให้ แต่ไม่มีท่าทีที่คนคนนั้นจะสนใจแม้แต่น้อย จนจินกิต้องเดินเข้าไปหา
จังหวะแรกที่เข้าใกล้ หัวใจเขากลับสั่นไหว...
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยเตะจมูก
ความคาดหวังในใจกลับผุดขึ้นมาจนใจเต้นเริงโลด...
จงฮยอน...?
มือบางเอื้อมออกไปแตะที่บ่าหนาก่อนจะดันให้หันกลับมา...
“จงฮยอน!”จินกิร้องเรียกชื่อจากด้านหลัง ทำเอาเจ้าของชื่อยิ้มกว้าง
“ครับ”เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยตอบรับจนจินกิโผเข้ากอดคนตรงหน้าแน่น
ความเปียกชื้นที่สัมผัสได้ทำให้จงฮยอนรู้ว่าร่างเล็กกำลังร้องให้ มือหนายลูบหัวเพื่อปลอบโยนคนในอ้อมแขน ภายในร้านที่มีเพียงเขาสองคน
“ใจร้าย...ฮ...ฮึก...คนใจร้าย...”น้ำเสียงตัดพ้อเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับมือบางกำแน่นทุบรัวเข้าที่อกเจ้าของอ้อมกอด
“ทำไม...ฮ..ฮึก..ทำไมหายไปนานอย่างนี้...ฮ...ฮือ...”
“ขอโทษครับ...แต่จินกิรู้มั้ย...”สองมือของจงฮยอนจับบ่าเล็กนั้นไว้ ก่อนให้ผละออก สายตาจ้องมองใบหน้าใสที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตานองหน้า
“ไม่มีเวลาไหนเลย...ที่จงฮยอนไม่คิดถึงจินกิ...ผมคิดถึงคุณ..”เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาทำเอาจินกิอดหน้าแดงไม่ได้ ความร้อนผ่าวที่แก้มของเขาก่อตัวขึ้น สายตาทรงเสน่ห์ของจงฮยอนกำลังมองมาด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรัก แววตาใสทอประกายจนจินกิต้องหลบสายตา...
“จินกิหละ..คิดถึงผมมั้ย..”
“คิดถึงสิ!”คำตอบที่แทบจะไม่ต้องรอเลยด้วยซ้ำ สีหน้าจริงจังของจินกิที่หันกลับมาสบตากับจงฮยอนทำให้ความรู้สึกอบอุ่นแล่นปรี่เข้ามาที่หัวใจ...
ไม่รู้ว่าทั้งคู่มองหน้ากันเนิ่นนานเท่าไหร่...
อ้อมกอดอบอุ่นนัน้ยังคงกอดตัวจินกิไว้ไม่ปล่อยให้ห่างไปไหน...
ใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนตัวเข้าหน้าใบหน้าที่อ่อนโยน...
ริมฝีปากอุ่นแนบชิดเข้าหาริมฝีปากอวบอิ่ม...
ลิ้นกระหวัดเกี่ยวหาความหวานอย่างไม่รู้จักพอ...
“รัก”
ไม่ว่าเราจะอยู่ห่างไกลกันสักเท่าไหร่...
ไม่ว่าเราจะไม่เจอกันนานเท่าไหร่...
ทว่าเพียงแค่เรายังมีความหวัง...
แค่เพียงเราคิดถึงกัน...
แค่เรายังรักกัน...
ความรักของเราก็ไม่มีวันหายไปไหน...
SolphasE Talk:Happy Birthday พี่อัม!!!!
Actors:Hyunew
Writer:SolphasE
Rate:PG-15
Talk:I hope you like this story….
**********
- Hope -
ท้องฟ้าของคุณเหมือนกับฉันรึเปล่า...?
.
.
.
*
{ Sky my sky like your there?}
.
.
.
*
{ Sky my sky like your there?}
กรุ๊งกริ๊ง...
“คุณ ลี จินกิอยู่มั้ยครับ?”
เจ้าของใบหน้าขาวใสเงยหน้ามองคนที่เข้ามาใหม่พร้อมกับเอ่ยเรียกหาเค้า มือบางที่กำลังจดยอดบัญชีวางปากกาลงข้างสมุดก่อนจะลุกขึ้นไปหาแขกที่ไม่คุ้นหน้า
“ครับ”เอ่ยตอบรับก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้….รอยยิ้มที่ใครๆก็หลงรัก
“มีพัสดุส่งถึงคุณครับ ช่วยเซ็นต์รับตรงนี้ด้วย”ชายวัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับส่งกระดานรายชื่อให้ร่างบาง จินกิรับมันไว้ก่อนจะเซ็นต์รับของขณะที่ส่งกระดานคืนเค้ามองไปเห็นเจ้ากล่องพัสดุสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ถูกส่งมาให้พร้อมกับซองจดหมายสีอ่อน
จินกิยืนมองเจ้าหน้าที่ที่มาส่งของให้กับเขาก่อนหายลับออกจากร้านไปสักพัก เขาหยิบจดหมายเปิดออกดู
เจ้าของใบหน้าขาวใสเงยหน้ามองคนที่เข้ามาใหม่พร้อมกับเอ่ยเรียกหาเค้า มือบางที่กำลังจดยอดบัญชีวางปากกาลงข้างสมุดก่อนจะลุกขึ้นไปหาแขกที่ไม่คุ้นหน้า
“ครับ”เอ่ยตอบรับก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้….รอยยิ้มที่ใครๆก็หลงรัก
“มีพัสดุส่งถึงคุณครับ ช่วยเซ็นต์รับตรงนี้ด้วย”ชายวัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับส่งกระดานรายชื่อให้ร่างบาง จินกิรับมันไว้ก่อนจะเซ็นต์รับของขณะที่ส่งกระดานคืนเค้ามองไปเห็นเจ้ากล่องพัสดุสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ถูกส่งมาให้พร้อมกับซองจดหมายสีอ่อน
จินกิยืนมองเจ้าหน้าที่ที่มาส่งของให้กับเขาก่อนหายลับออกจากร้านไปสักพัก เขาหยิบจดหมายเปิดออกดู
รูปท้องฟ้าที่มีปุยเมฆขาวบริสุทธิ์ทำเอาจินกิยิ้มกว้าง เดาได้ร้อยทั้งร้อยว่าเจ้าของรูปที่ส่งมาเป็นคนถ่ายมันเองกับมือ นานเท่าไหร่แล้วนะที่จินกิไม่ได้เจอกับเจ้าของจดหมาย
มือบางพลิกรูปอีกครั้ง ก่อนจะเจอข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆที่คุ้นเคย
มือบางพลิกรูปอีกครั้ง ก่อนจะเจอข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆที่คุ้นเคย
"ท้องฟ้าของคุณเหมือนของผมมั้ยนะ?"
- จงฮยอน -
ข้อความสั้นๆที่ทำให้รู้สึกมีความสุขที่ได้อ่าน เมื่อนึกถึงเจ้าของลายมือที่เขียนส่งมาให้ก็อดยิ้มออกมากว้างๆไม่ได้
จินกิเงยหน้าออกไปนอกกระจกร้านที่ตอนนี้ท้องฟ้าดูสดใสกว่าทุกวัน
จินกิเงยหน้าออกไปนอกกระจกร้านที่ตอนนี้ท้องฟ้าดูสดใสกว่าทุกวัน
“เหมือนสิ..ก็เราอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกันนี่หน่า”จินกิพูดเบาๆก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ สมุดบัญชีในร้านถูกเปิดค้างไว้ เขาวางจดหมายไว้บนโต๊ะก่อนจะสนใจกับเจ้ากล่องพัสดุที่เพิ่งรับมา
จินกิวางกล่องไว้บนตักแล้วเริ่มลงมือแกะกล่องอย่างเบามือที่สุด คล้ายกับว่าของที่อยู่ข้างในจะบุบสลายไปเสียก่อน
ได้โปรดเปิดมันทุกครั้งที่คิดถึงผม?
.
.
.
*
{Please open it every time I think.}
สิ่งของที่อยู่ภายในกล่อง..สิ่งทำให้จินกิรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก กล่องดนตรีรูปเปียโนที่จินกิเคยบอกอยากได้นาน ตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว จงฮยอนไม่เคยลืมสิ่งที่เขาเคยพูด ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันนานเพียงใด จงฮยอนก็ไม่เคยลืมเขาเลยสักนิด
ความรู้สึกที่เก็บอยู่ในใจคนเดียว
ความรู้สึกที่เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป
ความรู้สึกที่เก็บอยู่ในใจคนเดียว
ความรู้สึกที่เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป
เขาคิดถึงจงฮยอน
ลี จินกิคิดถึงจงฮยอนจนอยากเจอเสียตอนนี้
ถ้าผมขอร้องต่อพระผู้เป็นเจ้า ผมจะได้รับความเมตตานั้นมั้ยครับ....
มือบางเอื้อมมือไปเปิดฝาเปียโนขึ้น เสียงดนตรีใสๆดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นที่ขอบตากับความคิดถึงที่พรั่งพรูในจิตใจ
ถ้าผมขอร้องต่อพระผู้เป็นเจ้า ผมจะได้รับความเมตตานั้นมั้ยครับ....
มือบางเอื้อมมือไปเปิดฝาเปียโนขึ้น เสียงดนตรีใสๆดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นที่ขอบตากับความคิดถึงที่พรั่งพรูในจิตใจ
กรุ๊งกริ๊ง...
“คุณลี จินกิอยู่รึเปล่าครับ...?”
ร่างบางเงยหน้ามองที่กระจกร้านอีกครั้ง มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาเบาๆก่อนจะรีบเดินไปที่หน้าประตู
“ครับ”จินกิยิ้มบางก่อนที่จะมองของที่อยู่ในมือแขกคนใหม่
“มีคนส่งดอกไม้ให้คุณครับ”ชายแปลกหน้ายื่นช่อดอกไม้ช่อโตให้ร่างบางก่อนที่จะส่งยิ้มให้แล้วเดินจากไป
จินกิก้มมองดอกไม้ในมือก่อนจะหยิบการ์ดที่เหน็บไว้มาอ่าน
"หวังว่าคนน่ารักของผมจะชอบดอกไม้ช่อนี้นะครับ"
“คุณลี จินกิอยู่รึเปล่าครับ...?”
ร่างบางเงยหน้ามองที่กระจกร้านอีกครั้ง มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาเบาๆก่อนจะรีบเดินไปที่หน้าประตู
“ครับ”จินกิยิ้มบางก่อนที่จะมองของที่อยู่ในมือแขกคนใหม่
“มีคนส่งดอกไม้ให้คุณครับ”ชายแปลกหน้ายื่นช่อดอกไม้ช่อโตให้ร่างบางก่อนที่จะส่งยิ้มให้แล้วเดินจากไป
จินกิก้มมองดอกไม้ในมือก่อนจะหยิบการ์ดที่เหน็บไว้มาอ่าน
"หวังว่าคนน่ารักของผมจะชอบดอกไม้ช่อนี้นะครับ"
- จงฮยอน -
น้ำตาที่คิดว่าหยุดลงแล้ว กลับไหลออกมาอีกครั้ง...
ผมไม่ได้เจอจงฮยอนนานเท่าไหร่แล้วนะ....?
ตั้งแต่ที่จงฮยอนสอบผ่านเป็นนักบินผู้ช่วย แล้วหลังจากนั้นเวลาของเราทั้งสองคนก็น้อยลงเรื่อยๆ จงฮยอนต้องเดินทางบ่อยขึ้น บ่อยขึ้น จนทุกวันนี้การติดต่อจึงกลายเป็นเพียงการส่งของ จดหมาย และข้อความเท่านั้น
มันอาจจะเห็นแก่ตัว...
แต่ผมไม่อยากให้จงฮยอนทำงานนี้เลย...
ถ้าหากทำให้เราทั้งสองต้องเจอกันน้อยลงแบบนี้....
ผมยังนั่งอยู่ที่เดิมที่ที่เราเคยนั่งคุยกัน
.
.
.
*
{I was sitting in the same place where we used to sit chatting.}
((ครืน....ครืน...))
เสียงโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ ปลุกให้ร่างบางตื่นจากภวังค์ก่อนเช็ดน้ำตาอย่างรีบร้อน มือเรียววิ่งไปหยิบมันขึ้นมาดู
New Message.
From: Jonghyun.
Time: 14.06
"คิดถึงจินกิจังครับ"
คุณเคยรู้สึกมั้ย...
เมื่อเค้าทำดีกับเรามากเท่าไหร่...
ส่งข้อความที่แสนหวาน..
ส่งจดหมายที่มีแต่คำว่ารัก..
ส่งสิ่งของแทนใจมาให้มากมาย...
แต่ผมกลับไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านั้นเลย...
ถ้าต้องแลกกับการไม่ได้อะไร...
แค่มีจงฮยอนอยู่เคียงข้างผม...
ผมจะขอยอมแลกทุกสิ่ง...
ผมหวังอย่างนั้นเสมอมา...
แค่มีจงฮยอนอยู่เคียงข้างผม...
ผมจะขอยอมแลกทุกสิ่ง...
ผมหวังอย่างนั้นเสมอมา...
- Hope -
จงฮยอนเดินผ่านทางเดินที่คล้ายงวงช้างทอดยาวมาจากเครื่องบินไปสู่อาคารพักผู้โดยสาร เขาก้มมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว มือหนาล้วงหยิบเครื่องมือสื่อสารที่หน้าจอดับสนิท
กดเปิดเครื่องแล้วกดเข้าสู่เมนูเขียนข้อความ...
ผมจะเขียนว่าอย่างไรดีนะ...
ความรู้สึกมากมายที่ต้องการบอกมันมีมากมาย..มากเสียจนไม่สามารถเรียบเรียงออกมาได้
สุดท้ายผมเลือกที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล..ก่อนมองปุ่มพิมพ์บนโทรศัพท์...
ผมครุ่นคิดสักพักก่อนขยับนิ้วไปบนปุ่มพิมพ์...กับข้อความที่ผมอยากบอกแก่เขาคนนั้นมากที่สุด...
“คิดถึงจินกิจังครับ”
หลังจากส่งข้อความไปแล้ว ผมก็อดนึกไม่ได้ว่าของที่ส่งไปให้ จินกิจะได้รับรึยังนะ?
จงฮยอนเดินไปที่สำนักงานของสายการบินที่เขาสังกัดอยู่เพื่อรายงานผลการเดินทางครั้งนี้...ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเดินทางกลับบ้าน...
บ้านที่เขาไม่ได้กลับมาตลอดทั้งเดือน...
บ้านที่จินกิรอเขาอยู่...
บ้านของพวกเรา...
- Hope -
ผมเงยหน้ามองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาปิดร้านแล้ว พนักงานในร้านกำลังทำความสะอาดข้าวของในร้าน ขณะที่ผมนั่งมองข้อความนั้นมาได้สักพักใหญ่แล้ว...
ความคิดถึงที่อัดแน่นในใจจนทำให้เขาคิดเพ้อฟันว่าจะเห็นใครคนนั้นทันที่ที่บ้าน...
อยากให้เขาคนนั้นกลับมาเสียที...
มันคงเป็นได้แค่ความฝันลมๆแล้งๆ
เพราะที่จริงแล้ว..ตอนนี้จงฮยอนคงอยู่ที่ไหนสักที่ในโลกใบนี้...
ที่ที่เค้าไม่สามารถมองใบหน้าหล่อเหลานั้นได้ชัดๆ...
ที่ที่เค้าไม่สามารถเอื้อมมือไปสัมผัส..กอดร่างอบอุ่นนั้นได้อย่างใจต้องการ...
ที่ที่ไม่มีเค้าอยู่เคียงข้างกาย...
“คุณจินกิค่ะ จะกลับเลยรึเปล่าค่ะ ชั้นจะได้เปิดไฟทิ้งไว้ให้”เสียงนุ่มของพนักงานทำให้ผมตื่นจากห้วงความคิด ก่อนจะกวาดตามองภายในร้านที่ตอนนี้พนักงานเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ยกเว้นตรงหน้าเค้าที่ยังมีของมากมายวางไว้ไปหมด...
สมุดบัญชีที่ยังทำได้เท่าเดิมตั้งแต่ตอนบ่าย
ผมส่ายหน้าปัดความคิดก่อนจะหันไปหาพนักงานหน้าตาสะสวยที่ยืนรอคำตอบอยู่
“ซูยองกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการที่เหลือเอง”
“ค่ะ”พนักงานสาวรับคำก่อนจะกระชับกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้าน
ผมมองพนักงานสาวที่เดินไปจนลับตาแล้วก่อนจะก้มเก็บของต่างให้เข้าที่เพื่อเตรียมตัวกลับบ้านบ้าง...
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้น ทำให้จินกิที่เพิ่งเดินเอาของเข้าไปเก็บในห้องทำงานเดินออกมาเพื่อดูว่าใคร
“ขอโทษครับร้านเราถึงเวลาปิดทำการแล้วครับ”เสียงนุ่มเอ่ยบอกแขกที่ยืนหันหลังให้ แต่ไม่มีท่าทีที่คนคนนั้นจะสนใจแม้แต่น้อย จนจินกิต้องเดินเข้าไปหา
จังหวะแรกที่เข้าใกล้ หัวใจเขากลับสั่นไหว...
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยเตะจมูก
ความคาดหวังในใจกลับผุดขึ้นมาจนใจเต้นเริงโลด...
จงฮยอน...?
มือบางเอื้อมออกไปแตะที่บ่าหนาก่อนจะดันให้หันกลับมา...
“จงฮยอน!”จินกิร้องเรียกชื่อจากด้านหลัง ทำเอาเจ้าของชื่อยิ้มกว้าง
“ครับ”เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยตอบรับจนจินกิโผเข้ากอดคนตรงหน้าแน่น
ความเปียกชื้นที่สัมผัสได้ทำให้จงฮยอนรู้ว่าร่างเล็กกำลังร้องให้ มือหนายลูบหัวเพื่อปลอบโยนคนในอ้อมแขน ภายในร้านที่มีเพียงเขาสองคน
“ใจร้าย...ฮ...ฮึก...คนใจร้าย...”น้ำเสียงตัดพ้อเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับมือบางกำแน่นทุบรัวเข้าที่อกเจ้าของอ้อมกอด
“ทำไม...ฮ..ฮึก..ทำไมหายไปนานอย่างนี้...ฮ...ฮือ...”
“ขอโทษครับ...แต่จินกิรู้มั้ย...”สองมือของจงฮยอนจับบ่าเล็กนั้นไว้ ก่อนให้ผละออก สายตาจ้องมองใบหน้าใสที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตานองหน้า
“ไม่มีเวลาไหนเลย...ที่จงฮยอนไม่คิดถึงจินกิ...ผมคิดถึงคุณ..”เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาทำเอาจินกิอดหน้าแดงไม่ได้ ความร้อนผ่าวที่แก้มของเขาก่อตัวขึ้น สายตาทรงเสน่ห์ของจงฮยอนกำลังมองมาด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรัก แววตาใสทอประกายจนจินกิต้องหลบสายตา...
“จินกิหละ..คิดถึงผมมั้ย..”
“คิดถึงสิ!”คำตอบที่แทบจะไม่ต้องรอเลยด้วยซ้ำ สีหน้าจริงจังของจินกิที่หันกลับมาสบตากับจงฮยอนทำให้ความรู้สึกอบอุ่นแล่นปรี่เข้ามาที่หัวใจ...
ไม่รู้ว่าทั้งคู่มองหน้ากันเนิ่นนานเท่าไหร่...
อ้อมกอดอบอุ่นนัน้ยังคงกอดตัวจินกิไว้ไม่ปล่อยให้ห่างไปไหน...
ใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนตัวเข้าหน้าใบหน้าที่อ่อนโยน...
ริมฝีปากอุ่นแนบชิดเข้าหาริมฝีปากอวบอิ่ม...
ลิ้นกระหวัดเกี่ยวหาความหวานอย่างไม่รู้จักพอ...
“รัก”
ไม่ว่าเราจะอยู่ห่างไกลกันสักเท่าไหร่...
ไม่ว่าเราจะไม่เจอกันนานเท่าไหร่...
ทว่าเพียงแค่เรายังมีความหวัง...
แค่เพียงเราคิดถึงกัน...
แค่เรายังรักกัน...
ความรักของเราก็ไม่มีวันหายไปไหน...
แล้วความรักของคุณหละ...เป็นเหมือนผมมั้ยครับ?
.
.
.
*
{Hope you believe in love.}
- Hope -
- Fin -
SolphasE Talk:Happy Birthday พี่อัม!!!!
เปิดBlog Fic ด้วยการลงฟิคแฮปวันเกิดเจ่อัม
มีความสุขมากๆนะเจ่
-3-จุ๊บ
ทำหู้น้ำตาไหล อิอิ
ชอบกล่องดนตรีรูป เปียร์โนอ่ะ น้องซอล >//<
Happy birthday น้องอัมอีกรอบ อิอิ
#1 By prakyejee on 2010-06-15 01:52